16 Μαρ

Τα πρώτα θετικά σχόλια του εκπαιδευτή σκύλων κ. Καλαϊτζίδη για τον Μπέμπη το ροτβάιλερ

Με ευχαρίστηση διαβάσαμε σήμερα την πρώτη εκτίμηση που μας έστειλε ο εκπαιδευτής σκύλων κ. Καλαϊτζίδης που έχει προσφερθεί αφιλοκερδώς να αναλάβει τον «Μπέμπη», όπως ονόμασαν οι εθελοντές του Σωματείου το αρσενικό ροτβάιλερ που βρέθηκε το Φθινόπωρο του 2017 στο δρόμο.

Ο σκύλος είχε χαρακτηριστεί «επιθετικός» γιατί είχε δαγκώσει στο σύνολο 3 άτομα όσο τριγυρνούσε παρατημένος στο δρόμο και κινδύνευε από ευθανασία βάσει του Ν.4039/12. Αφού περισυλλέχθηκε από τον Δήμο Μαραθώνα έμεινε 5 μήνες σε ενδιαίτημα αναμένοντας την τύχη του. Βεβαίως εκκρεμούσε η τελική απόφαση από την πενταμελή επιτροπή, υπήρχε όμως ο κίνδυνος ακόμα και σε μη ομόφωνη απόφαση (αφού τα δύο μέλη που εκπροσωπούν το Σωματείο μας ήταν φυσικά αντίθετοι με την ευθανασία) να ανατεθεί η απόφαση σε ειδική τριμελή επιτροπή από κτηνιάτρους και τελικά το ζώο να θανατωθεί.

Μετά από κοινή έκκληση του Σωματείου και του Δήμου Μαραθώνα να βρεθεί υιοθεσία—με την έννοια της εκδήλωσης ενδιαφέροντος από κάποιον με ικανότητες και γνώσεις της ράτσας—το ζώο μεταφέρθηκε τελικά στις εγκαταστάσεις του κ. Καλαϊτζίδη ο οποίος προσφέρθηκε, όχι να τον υιοθετήσει βεβαίως, αλλά να προσπαθήσει για την κοινωνικοποίηση του ζώου. Έτσι απομακρύνθηκε και το σενάριο της ευθανασίας.

Παραθέτουμε τα πρώτα ενθαρρυντικά σχόλια του κ. Καλαϊτζίδη:

«Πριν γίνω πιο συγκεκριμένος, θα πρέπει να δούμε ποια είναι τα γνωρίσματα του χαρακτήρα ενός τυπικού Ροτβάιλερ. Αυτά σε γενικές γραμμές είναι: Θαρραλέο, επιφυλακτικό με αγνώστους, ατρόμητο, με αυτοπεποίθηση, υπάκουο, έξυπνο, καλόκαρδο και ήρεμο. Σαν φυλή δε, κατατάσσεται ξεκάθαρα στους σκύλους εργασίας. Εφόσον κατανοήσουμε όλα τα παραπάνω, ας αναλογιστούμε αν ο Μπέμπης τελικά απέχει από το πρότυπο της φυλής του…

Ο Μπέμπης είναι ένα τυπικό αρσενικό και δυναμικό Ροτβάιλερ. Ο προηγούμενος κηδεμόνας του, φρόντισε να έχει μία πολύ καλή βασική υπακοή αλλά πιθανότατα και εκπαίδευση σε καθήκοντα προστασίας. Είναι τόσο σταθερός στην εκπαίδευση του, που επέτρεψε στον Πέτρο (άλλος εκπαιδευτής) αλλά και σε εμένα να τον χειριστούμε… Αυτό φυσικά θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε γνώστης της φυλής και όχι κατ’ ανάγκη εκπαιδευτής! Γνωρίζω πολλά μέλη του Ομίλου Ροτβάιλερ που εύκολα θα έκαναν το ίδιο. Κανείς από εμάς δεν είναι ο «σωσίας» του. Κανείς από εμάς δεν χρειάζεται να τον εκπαιδεύσει σε κάτι που ήδη γνωρίζει πολύ καλά. Εκεί φαίνεται όμως και το μεγαλείο του. Αποδέχεται κάποιον άγνωστο, μόνο και μόνο για να νιώσει επιτέλους κάπου χρήσιμος και μοναδικός.

Σε εμένα ήρθε για περαιτέρω κοινωνικοποίηση, εφόσον αυτό είναι εφικτό. Θα μάθει να εμπιστεύεται όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, δίχως να τους κοιτά με καχυποψία. Θα μάθει να δέχεται χάδια και θα μπορεί να συνυπάρχει με κόσμο (κρατώντας τον με τον οδηγό του). Εδώ όμως γεννάται το ερώτημα, δηλαδή θα γίνει Λαμπραντόρ, Κανίς και Λουλού; Σαφέστατα και όχι! Ο σκύλος έχει απλά την ανάγκη να εμπιστευτεί κάποιον και στη συνέχεια να του δοθεί ολοκληρωτικά. Είναι απλό και ξεκάθαρο. Θα δαγκώσει ή θα επιτεθεί κάποιον που δεν γνωρίζει; Ενδεχομένως ναι! Αυτό μπορεί να το επιβεβαιώσει οποιοσδήποτε γνώστης, σίγουρα και ο Πέτρος, μιας και ο ίδιος ασχολείται με καθήκοντα προστασίας αποδεδειγμένα. Αν ο σκύλος του Πέτρου, αλλά και κάποιος από τους δικούς μου (έχουμε και οι δύο Ροτβάιλερ), βρισκόταν για τόσο μεγάλο διάστημα στο χώρο που βρισκόταν ο Μπέμπης, πολύ πιθανόν να αντιδρούσαν το ίδιο με αυτόν.

Ο υποψήφιος κηδεμόνας θα πρέπει να εκπαιδευτεί, είτε από εμένα, είτε από τον Πέτρο, πριν υιοθετήσει τον Μπέμπη. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει.»

ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ